Færslur janúarmánaðar 2010

17. janúar 2010

Námsþerapían og ástand bloggynju

Undanfarið hafa færslur gegnumgangandi fjallað um köttinn Jósefínu. Það er í rauninni óþarfi því hún rekur sína eigin fésbókarsíðu, undir nafninu Jósefína Dietrich og er talsvert flinkari í stílbrögðum en þessi bloggynja. Í rauninni má afgreiða umfjöllun um köttinn með þeim upplýsingum að nú hefur eigandinn / bloggynjan öðlast samskonar rödd og kennir það bið við ómerkilegan strætóstaur utan við Háskólafjölritun. Þar þyrfti að setja skýli því helv. útsynningurinn er óvenju kaldur í þurrabúðinni!

Bloggynjan byrjaði sumsé í skólanum á föstudaginn. Til að einfalda pappírsvinnu og regluverk er ég skráð sem nýnemi á BA-stigi!  Eins gott að ég keypti mér fullt af notuðum pínupilsum og leggings við, í Gyllta kettinum á miðvikudaginn. Sé þó ekki fram á að geta mætt í svoleiðis átfitti í þurrabúðina köldu og klakafullu … nema taka sénsinn á blöðrubólgu.  Nei, ætli ég dekki mig ekki í lopa næsta föstudagsmorgun. En mér fannst ég yngjast töluvert við að verða nýnemi á BA-stigi og er glöð yfir þessum öðrum séns því líf mitt var ekki það þægilegt síðast þegar ég var nýnemi á BA stigi.

Að koma inn í Árnagarð er eins og að koma heim - þarna þekkir maður fjölda manns, jafnvel á svipuðum aldri og bloggynjan en ekki endilega aftubatapíkunámsmenn eins og hún er. Að koma upp á Þjóðarbókhlöðu er enn meir eins og að koma heim því þar er annar hver maður fyrrverandi nemandi bloggynju! Þetta er óvenju gleðilegt því miðað við sörvisinn og dekrið við mann / konu, á masterstigi í íslensku var ég farin að óttast um að fjöldi manns lyki BA gráðu í kjaftagreinum án þess að hafa nokkru sinni komið inn á bókasafn! Það er ekki góðs viti, þrátt fyrir óra um að rafbókin drepi pappírsbækur innan fárra ára. Svona framtíðarspár blossa alltaf öðru hvoru upp; fartölvurnar og rafrænu töflurnar áttu að leysa skólabókina af hólmi - jafnvel kennarann líka, að sumra mati - en nú er reyndin sú að sumir kennarar banna fartölvur í tímum því auðvitað eru blessuð börnin ekki að sækja sér þekkingu heldur skrópa andlega úr tíma, á spjallrásum ýmiss konar, eða í tölvuleikjum.

Ég gat ekki hugsað mér að lesa greinarnar kúrssins míns í tölvu heldur prentaði samviskusamlega út hverja tutlu! Svo hef ég verið að dúlla við að lesa þetta milli 5 og 7 á morgnana þegar ég er með fúlle femm og hef félagsskap af grútsyfjuðum ketti. Ég glósa meira að segja til að sjá við eigin minnistruflunum og athyglisbresti. Ein grein að morgni er fínt fyrir mig og ég er að verða búin með lesefnið fyrir næsta tíma. Rennsla yfir eigin glósur á fimmtudag ætti að tryggja að ég hafi á takteinum eitthvað af því sem lesefnið fjallaði um.

Ég hafði sosum áður heyrt að rétti staðurinn fyrir þá sem erfiði og þunga eru hlaðnir væri HÍ eða Kennó (sem hafa nú sameinast). Þar væri tekið rosalega mikið tillit til manns og mönnum jafnvel veitt langþráð hvíld. En ég reiknaði ekki með þessum Uglu-sörvis, ekki misskilja mig - það kemur sér afskaplega vel fyrir manneskju á Stór-Akranessvæðinu að geta sótt útlenskar greinar af neti. Ég hef bara svolitlar áhyggjur af verðandi íslenskukennurum, jafnvel verðandi fræðimönnum, sem hafa vanist á að vera mulið undir endalaust. Svo koma þeir út í hinn harða kennsluheim og hvað? Fá taugaáfall?

Talandi um taugaáfall þá vík ég blogginu að skýrslu um eigið heilsufar. Mér gengur vel með fyrstu tröppu geðlyfsins. Vonandi gengur jafn vel með þá næstu. Svo er ég aðeins í tröppun kvíðastillandi lyfs og só far só gúdd! Nýja kvíðastillandi lyfið þolist nokkuð vel; ölvunarfílingurinn að ganga til baka en aftur á móti líður mér eins og ég hafi legið á ströndinni allan daginn í sólbaði þegar ég skríð undir sæng að kveldi. Þetta er sennilega aukaverkunin “truflun á húðskyni”. Hún minnir mig notalega á fyrirhugað langt sumarleyfi á einhverri grískri eyju næsta sumar og gerir svo sem ekkert til.

Ég sef ennþá a.m.k. einu sinni á dag. Batinn er hægur en bítandi; familían sér mikil batamerki! Í gær lá ég næstum bara í rúminu en það skrifast sennilega á tvær þurrabúðarferðir sömu vikuna sem eru lítilli geðsjúkri bloggynju um megn. Styrkurinn mun koma með tímanum.

Rugl á svefntíma verður til þess að það er ákaflega margt sem ég geri EKKi af því sem hollt og gott fyrir eina kvenpísl. Má nefna að AA-fundur í minni deild lendir inn í miðjum svefntíma II, á morgnana; Enn hef ég megna andúð á hreyfingu úti í því kalda lofti; Almennt er framtaksleysið óhugnalegt, t.d. tók mig meir en viku að komast af stað í augabrúnalitun, unglingurinn étur upp ljósamiðana mína meðan ég kem mér alls ekki í ljós og er föl eins og hundaskítur, í framan. (Þetta skilja væntanlega einungis þeir sem hafa séð gamlan hundaskít, í sveit eða í ystu byggðum landsins …) 

Af því bloggið helgast af “málæðisstíl” en ekki skipulegri ritun sting ég hér inn að ég er orðin hundleið á því fólki sem leyfir hundinum sínum að skíta í bakgarðinn minn og bakgarða tveggja húsa hvorum megin við mitt. Ég get reyndar ekki ímyndað mér hvers lags fólk beitir sínum skepnum markvisst á garða nágrannanna eða lætur hundkvikindi ganga laus. Tek fram að við konan í næsta húsi höfum rætt þetta; Hennar hundar eru aldrei lausir úti og hún hreinsar upp eftir þá eins og ábyrgur hundseigandi gerir. Ég held ég hafi séð stóran svartan hund snöfla lausan við bílskúrinn í Hjarðarholtsgarðinum fyrir aftan mitt hús og er hann hugsanlega valdur að risastórum hundaskítsdrellum bakvið hús … þetta er eins og kúamykja, svei mér þá! Kannski er sá stóri svarti lausi saklaus af skitunni. Kannski við ættum að stofna nágrannavakt til að komast að þessu?

Altént líður mér bærilega í augnablikinu og hefur létt mjög því ég óttaðist að niðurtröppun þunglyndislyfsins myndi færa mér aftur allan pakkann; grát og gnístran tanna og sjálfsvígshugmyndir í tugatali eða að ég breyttist í uppvakning sem ráfaði stefnulaust um húsið og kynni best við sig undir tveimur sængum og allt það …  Kannski verður þessi niðurtröppun ekkert mál. Kannski …

Ummæli (0) | Óflokkað, Geðheilsa, Skólamál, Daglegt líf

15. janúar 2010

Í meðferð, köttur og þurrabúðin

Virðist ekki vera hægt að skáletra titla í fyrirsögn … en Í meðferð er bók eftir Sebastian Fitzer, sem ég hraðlas í gærkvöldi og kláraði í morgunsárið. (Morgunsár er nýtilegt til margra hluta.)  Nema mér finnst þetta soldið flott bók, reyndar minnir plottið talsvert á Shutter Island eftir Dennis Lehane (sem er þekktari fyrir að hafa samið Mystic River en Shutter Island var líka kvikmynduð fyrir ekki svo löngu) en til að spilla ekki fyrir hugsanlegum lesendum er best að segja sem minnst um plottið. Þegar um fjórðungur var eftir af bókinni var mig farið að gruna hvernig í pottinn væri búið, ekki síst af því persónan Anna Spiegel heitir náttúrlega Anna Spegill - og gefið hint um að sé ekki af holdi og blóði þegar Viktor geðlæknir (aðalpersóna) spáir talsvert í að nafnið Anna er eins aftur á bak og áfram … Sem sagt: Góð bók!

Í strætó las ég svo Miðaldabörn, greinasafn um barnauppeldi á miðöldum. Nenni ekki að skrifa um hana hér enda er þetta skólabók.

Ég fór til þurrabúðarinnar handan Flóans í dag, mætti í fyrstu kennslustund kúrssins og leist afar vel á, nema að eitthvað er verið að spara í kyndingunni í Árnagarði og best að mæta þjóðlegar klædd næst. Sonur minn hafði haft áhyggjur af aldri mínum en blessunarlega gat ég sagt honum að ég væri ekki elst í nemendahópnum. En þegar kona er komin á þennan aldur þekkir hún sjálfkrafa mann og annan á háskólalóðinni og ekki hvað síst uppi á Þjóðarbókhlöðu.  Þetta er náttúrlega flest barnungt fólk og í rauninni ótrúlegt að það sé komið í háskóla.

Verandi ekki heil heilsu var ég örmagna þegar heim var komið. Þar var unglingurinn fyrir, búinn að traktera fröken Jósefínu á mjólk allan daginn, til að koma sjálfum sér í uppáhald og auka sér vinsældir, en Fr. Dietrich aftur á móti hvergi sjáanleg innanhúss. Af þessu hafði ég örlitlar áhyggjur því risastór dökkbröndóttur deli smaug með húsveggjum þegar ég nálgaðist heimili mitt. Jósefína skilaði sér síðan heim og urgaði / rausaði (af því hún getur ekki mjálmað) góða stund yfir því að hafa verið ein of látin með sofandi unglingi! Verra er að sem ég fór út á stétt að reykja nú áðan sá ég annan dela, síst minni eða mjórri, dragandi ístruna yfir grasflötina okkar og merkja bíl fólksins á efri hæðinni! Þessi deli var svartur á baki og hvítur á kvið og því augljóslega ekki sá sami og ég sá í dag.

Ég tel að þarna séu flagarar úti, tilbúnir að fallera Fr. Dietrich við fyrsta tækifæri! Hún ræfillinn hefur nú gengið í gegnum margt og er ekki ókunnug lífsins lystisemdum en verið á tímabili einstæð móðir á vergangi og loks afhent í Kattholt, í kassa með fimm kettlingum. Svo Jósefína þekkir lífið og allar þess óbyggðu lóðir o.s.fr. og hefur marga fjöruna sopið - en ég kann betur við að hún sitji við gluggann og mæni á hina syndum spilltu borg (Vallholtið) sem blasir við útifyrir, frekar en að leggja lag sitt við þessa karlkyns tegund sem ég lýsti hér á undan!

Nú er kominn tími á að læra pínulítið - geðveika konan þarf að nýta ógeðveika tímann vel og ég lagði mig auðvitað umsvifalaust þegar ég var komin í litla kardemommubæinn minn aftur. Svoleiðis að ég er tiltölulega vel með fúlle femm í augnablikinu.

Ummæli (2) | Óflokkað, Geðheilsa, Daglegt líf

14. janúar 2010

Kattarþvottur og Spor

Kötturinn ólmast úti oft á dag. Hér eru kattarspor um allt því litla stýrið byrjar á að taka stöðuna; kannar fyrst hvort herbergi hússins séu olræt (hún hlýtur að horfa á FBI-þætti þegar ég er farin að sofa) og fer svo að huga að því að strjúka yfir moldugar loppurnar. Ég hef tvisvar tekið dýrið og þurrkað af því með bekkjartusku; Jósefína hefur alls ekki skilið hvers vegna eða hvaða pyndingar þetta eru, á einum litlum ketti!

Hún er á hlutbundnu aðgerðarstigi (er það ekki stigið þar sem börn / kettir telja að mamma sé dáin ef mamma hverfur úr augsýn?).  Ég áleit að hægt væri að kenna kettinum einhverja mannasiði með hugrænni atferlismeðferð, eða bara hugsunarlausri atferlismeðferð. (Það hefur reyndar tekist að kenna henni að hoppa ekki upp á matarborðið - tók viku og ég er viss um að hún spígsporar á matarborðinu þegar ég sé ekki til …). Svo ég reyndi að kenna kettinum að þvo sér um loppur strax og inn er komið. Hún skildi loksins orðið “loppur” og hefur skilið “þvo” lengi, enda eyðir hún stórum hluta innanhúss-vökutíma í akkúrat það. En eitthvað klikkaði hjá mér í atferlismótuninni:  Loks var eins og blessuð skepnan skildi … og dreif í að þvo sokkana mína!

Svo enn er allt í kattarsporum …

Ég las bókina Spor eftir Lilju Sigurðardóttur, í gær. Hún er ansi góð! Ég hef lesið litteratúr þar sem raðmorðingi tekur sér dauðasyndirnar sjö (eða átta) til fyrirmyndar, í sínum morðum. Mig minnir að Roald Dahl hafi skrifað smásögur um þetta efni (án morða) eða Ray Bradbury?  Svo minnir mig líka að Messiah eftir Boris Starling hafi fjallað um svona dauðasynda-lík-uppstillingu á mjög ógislegan hátt! (Var ekki verið að sýna þetta í sjónvarpinu? En það var kannski einhver önnur Messiah-sería?)

Lilja tekur hins vegar spor AA samtakanna til meðferðar og fer vel á því. Sögumaður er alki, nýkominn úr meðferð segir í bókinni en miðað við að hann er bara að koma út af Vogi mætti segja að hann væri nýkominn úr afeitrun eða uppþurrkun. Enda fellur ræfillinn.

Inn á milli eru óborganlegar lýsingar á mismunandi fundum, bæði talibana og kristilega forminu eru gerð skil og þeim sem vilja endilega sponsa sem flesta … en ég geri ráð fyrir að hinn almenni lesandi skilji lítið í þeim fræðum þótt okkur fólkinu á snúrunni finnist þau skondin. Mæli með þessari bók; hún er snörp og ekki verið að eyða tímanum í útúrdúra - þ.a.l. góður krimmi!

Nú er ég búin að eyða heilu prenthylki í útprentun gagna í mínum góða kúrsi.  Skráði mig í háskólann í gær, ég er víst nýnemi á BA-stigi (spurning um að snúa á regluverkið / skráningartæknina) og hitti meira að segja einn kúrsfélaga í mat! Sá er fyrrum nemandi minn … en ekki hvað!

Nú mun ég raða þessum gögnum í rétta blaðsíðuröð og inn í kórmöppu (langbestu möppurnar fyrir ljósritun, sem og vörukynningarmöppur) og telst þá undirbúin fyrir skólann á morgun.

Mér finnst ótrúlegt dekur að láta skanna greinar inn og leggja fram í Uglu, stúdentum til yndis og tímasparnaðar. Síðast útskrifaðist ég 2007 og þá var nú bara ætlast til að við rötuðum upp í Þjóðarbókhlöðu og keyptum okkar eigið ljósritunarkort. HÍ er greinilega rétti staðurinn fyrir öryrkja / sjúkling eins og mig!

Sem minnir mig á að unglingurinn vitnaði í nemanda, á áramótaballinum, en sá sagði: ”Mamma þín er geðveikur kennari!”  Ég er tiltölulega himinlifandi með lýsinguna þótt hún sé algerlega sönn eftir orðanna hljóðan.

Ummæli (4) | Óflokkað, Skólamál, Daglegt líf

11. janúar 2010

Kattarþvottur og Snorri

Af hverju er kattarþvottur notað yfir lauslega hreingerningu, sbr. “Æ-i þetta er nú hálfgerður kattarþvottur!” Kötturinn Jósefína notar helming vökutímans til að þvo sér. Ef eitthvað er sérlega vandlega þvegið oft á dag, á þessu heimili, er það frk. Dietrich!  Svo mér finnst orðið “kattarþvottur” vera farið að þýða “mega-hreingerning” eða “stórbað” eða eitthvað þess háttar.

Reyndar hefur Jósefína þann leiða sið (svo ég sletti dönsku) að byrja á að kanna öll herbergi hússins þegar hún kemur inn, sennilega af því hún álítur sig varðkött þessa heimilis. Þess vegna eru kattarspor greinileg út um allt, þrátt fyrir góð þrif mannsins. Hið jákvæða við þetta atferli er að við vorum það fyrirfram sniðug að leggja korkparkett með ask-áferð í fyrra, um rúman helming íveruhúsnæðis, og það er ekki nokkur leið til að sjá hvort svoleiðis parkett er hreint eða óhreint, nema fyrir innvígða. Kattarspor Jósefínu tóna nokkuð vel við korkinn sem skín í gegnum ask-lagið, þvers og kruss.

Ég hraðlas Snorra um helgina. Bókin byrjaði nokkuð vel, því lýst hvernig stemningin var sennilega í Odda og hvernig Snorra litla hefur liðið þar og hvað hann hefur sennilega lært. En þegar Snorri er að skríða á unglingsár byrjar endursögn Sturlungu (sem ég hef ekki lesið en kannast við stóratburði). Smám saman missir höfundur fótanna og dettur í smáatriðasúpuna; þarf að útskýra í smáatriðum og slaufum af hverju þessum karli er illa við hinn karlinn. Yfirleitt er tilefnið smávægilegt en undir krauma miklir straumar haturs eða peningagræðgi sem byggist oft á hver svaf hjá hverri og hvaða krakkar komu undir þá. Kannski hægt að yfirfæra á útrásarvíkinga, hafi maður lesið Séð og heyrt vandlega á hárgreiðslustofum eða biðstofum?

Þegar höfundurinn, Óskar Guðmundsson, splæsti þau Guðrúnu Ósvífursdóttur og Kjartan Ólafsson í hjónaband, sjá síðu 55, var mér sumpart lokið! Getur maður þá treyst hinum ættartölunum? Og hafði þessi höfundur enga sæmilega yfirlesara að þessari löngu löngu heimildaritgerð?

Ég var soldið efins um hvort ég ætti að leggja í Snorra, athyglisbrostin og illa læs sem ég. En í rauninni virkaði selektívur athyglisbrestur sem mikill kostur við lestur bókarinnar enda hafði ég ekki sett mér sem markmið að komast almennilega inn í ættarþrætur og ýfingar Guðmundar góða, Haukdæla o.s.fr. Einhvers staðar framan við miðja bók breytist Óskar í minn gamla sögukennara Harald Matthíasson (þetta er ekki hrós!).  Þegar Snorri er veginn er það svo sett upp sem algerlega ódramatískur viðburður og áður en lesandi hefur áttað sig er búið að drepa karlinn (og hann búinn að segja “eigi skal höggva”) og allt búið!  Engar pælingar um líðan eða hugsun fórnarlambs eða handrukkaranna. Og engin samúð lesanda (mín) eftir að hafa fyrir löngu fattað að Snorri var siðblindur. Hefði verið til samúðar að telja hann með einhver lýti eða löskun sem kom í veg fyrir að hann berðist sjálfur, sóríasis eða vefjagigt eða rauða úlfa, sem skýringu á heitu böðunum o.s.fr. Hið eina sem höfundur þorir að giska á (hann þorir almennt ekki að giska) er að einhverjir, hugsanlega Snorri einnig, hafi haft þvagsýrugigt! Og höfundur heldur að flottræfilsháttur í mat og drykk valdi þessum sjúkdómi (hvað ég held að læknar hafi borið til baka fyrir áratugum).

Mér finnst forsíðan ævintýralega flott!

Til að vera nú ekki of neikvæð í garð langra heimildaritgerða skal nefnt að í dag fékk ég lánaða bókina hans Jóns Karls um Ragnar í Smára. Ég hef engan sérstakan áhuga á Ragnari í Smára en hef afar góða reynslu af bókum og skrifum Jóns Karls. Þori að veðja fyrirfram að þessi bók er ekki endursögn smáatriða.  Svo þess vegna liggur bókin frekar hátt í bókarstaflanum sem ég fletti eða ber við að lesa.

Athyglisverð umfjöllun um siðblindu, í Fréttaaukanum í gær. Hafandi lesið böns af reyfurum þar sem morðinginn er sósíópaþ sé ég strax nokkra útrásarstráka sem gætu fallið í þann flokk! Verður gaman að pæla meir í því.

Líðan bloggynju hefur aðeins breyst til batnaðar með nýju lyfi. Aftur á móti finn ég nú fyrir ölvunaráhrifum (listað sem algengur fylgikvilli / aukaverkun) sem mér finnst svakalega óþægilegt! Ósjálfrátt vanda ég mig við að slaga ekki, utan húss. Þetta eru aðallega áhrif á jafnvægisskyn og tengsl mín við fæturna á mér. Svo er ég með munnþurk dauðans og ætti að hafa með mér pela í hvert sinn sem ég fer meir en hestlengd frá vatnskrana! Skv. fræðunum eiga þess einkenni að ganga til baka með tímanum, það er manni alltaf sagt um aukaverkanir. Oft er það reyndar lygi en má hugsa jákvætt fyrstu 10 dagana sem lyfið er tekið.

Ummæli (2) | Óflokkað, Geðheilsa, Daglegt líf

9. janúar 2010

“Vellíðunartilfinning, rugl, skapstyggð”

Þetta er tekið beint upp úr Lyfju-lista yfir aukaverkanir nýja lyfsins sem ég hef nú hafið töku á. Þar er einmitt þetta sem titlar færsluna talið algengur fylgikvilli. Ég hef lítið orðið vör við vellíðunartilfinninguna, er búin að vera svo rugluð svo lengi að ég merki ekki mun EN ég finn að ég er hryllilega pirruð og geðvond! Má nefna að ég er búin með allar neglur uppí kviku og er að byrja að naga puttana, af pirringi einskærum! Vona að þessi algenga aukaverkun líði hjá áður en ég ræðst á neglur (og klær) annarra heimamanna …

Ljósi punkturinn er sá að helv. grátköstin og gnístran tanna hafa látið undan lyfinu síga.

Ruglaða og skapstygga konan er svo lúsheppin að eiga óruglaðan og skapgóðan mann, sem nú stendur í húsþrifum aleinn eins og í hverri viku síðan í október. Sú skapstygga hefur legið í kröm lengst af og þótt pirringurinn peppi hana soldið upp í augnablikinu þá afþakkaði maðurinn hjálp og sagði konunni að fara vel með sig áfram (lesist: liggja áfram í sófa).

Kötturinn kom svo inn og var langt kominn með að spora út allt nýþvegna eldhúsgólfið þegar pirraði eigandinn greip hann og þurrkaði loppurnar með eldhúsrúllu, við lítinn fögnuð kattarins.

Kötturinn er farinn aftur út …

Ummæli (0) | Óflokkað, Geðheilsa, Daglegt líf

5. janúar 2010

Ó-æ-seif færsla þótt um fjármál sé

Ég ákvað að hafa áfram slökkt á sjónvarpi og útvarpi og Jósefína lætur sig hafa það að sofa á sófanum án sjónvarptuðsins. Við viljum nefnilega ekki láta tjúna okkur tvær upp af einhverju matsjó-kjaftæði um athyglissjúkan matsjó-gæja!

Verandi ekki í neinu svaka stuði samt hef ég þessa færslu frekar stutta; vil einungis vekja athygli á grein í samþykkt Akraneskaupstaðar um kattahald, sem hefur vafist mjög fyrir mér.  Greinin er svona:

“d. Akraneskaupstaður ábyrgðartryggir alla skráða ketti, sem greitt er leyfisgjald af hjá viðurkenndu tryggingafélagi.  Vátrygging skal ná til alls þess tjóns sem kötturinn kann að valda á mönnum og munum.  Lágmarks tryggingarupphæð er kr. 10.000.000 (tíu milljónir).”

(Sjá http://akranes.is/stjornsyslan/reglur-og-samthykktir/grs_id/2890/)

Þýðir þetta að Jósefína verði að a.m.k. að kveikja í húsi eða sprengja upp skóla eða ræna bát (flugvélar eru ekki á lausu hér í bæ) til að skaðinn fáist bættur? Verð ég að setja hryðjuverkalög hér innanhúss og byrja að þjálfa minn ljúfa og góða kött í al-kaídískum brögðum og bardagatækni?

Engin krafa er gerð um lágmarks-skaða sem einn hundur þarf að valda, sjá http://akranes.is/stjornsyslan/reglur-og-samthykktir/grs_id/695/. Því miður eru engar upplýsingar um önnur dýr, t.d. kanínur (sem geta reyndar verið stórskaðleg kvikindi komist þær í snúrur og leiðslur), gullfiska eða páfagauka.

Ætli kattaábyrgðartryggingin sé byggð á fordæmi? Ég vísa þessari spurningu til lögfræðings heimilisins!

Ummæli (5) | Óflokkað, Daglegt líf

3. janúar 2010

Almennar fréttir af bloggynju og möbíus II

Bestu þakkir fyrir hlý orð og bataóskir!   Það yljar.

Ég er enn í heimi lifenda - svo snemma að morgni dags. Fór reyndar á fætur um sex leytið og “banhungruð”, að eigin sögn, tók Jósefína Dietrich á móti mér. Við nánari skoðun sást að yngra drengbarnið hafði gefið henni lítra af mjólk, einhvern tíma í nótt,  og stóra sneið af Camenbert sem er hennar uppáhald og kötturinn auðvitað alls ekki náð að torga þessu!  Aftur á móti notaði frk. Dietrich tækifærið til að fara á sitt fína prívat (hún svo myrkfælin greyið litla að hún þarf að hafa manneskju hjá sér eða heyra í manneskju til að líða vel), meðan ég fékk mér kaffibolla, og leyfði mér síðan að þrífa prívatið. Ég hugsa að þessi köttur þoli illa mjólk og mjólkurafurðir … ojsen pojsen (orð sem Jósefína skilur mætavel en tengir aðallega við hægri hönd eigandans þá eigandinn kemur inn eftir að hafa verið að reykja úti á stétt).

Mér tókst að klára bók í gær, Sporaslóð, sem eru frásagnarkaflar eftir Braga Þórðarson, Skagamann.  Bragi hefur skrifað fullt af svona bókum með sögum; sögur af skrítnum körlum og kerlingum á Skaganum eða mannskæð slys eða annað sem minnir á frásagnabækur þeirra Tómasar og Sverris í denn. Að vísu hef ég lesið helling um sumt efnið áður en samt er þetta nú visst afrek að klára bók! Spurning um að taka aðra atrennu að Auði?

Ég labbaði líka einn hring úti, ætli hann hafi ekki verið upp á eina 50 - 60 metra. Þetta er afrek fyrir manneskju sem aðeins hefur komist út á stétt til að reykja eina og eina sígarettu, frá því fyrir jól! Með því að hafa útiveru og hreyfingu svona útspekúleraða litla gat ég haldið áfram að fúnkera þegar inn var komið og hrundi ekki saman á eftir.

Svo horfði ég á Áramótaskaupið endurtekið því ég gat ekki vakað eftir því á gamlárskvöld! Það er náttúrlega hámark aumingjaskaparins, ég viðurkenni það. En hálftíma áður en Skaupið átti að byrja var ég búin með alla orku og hrundi í rúmið, steinsvaf svo af mér allar sprengingar og annað áramóta-vesen. Mér þótti endurtekna Skaupið gott og var gaman að sjá hve ættingjar stóðu sig vel; bæði minn ættingi og svo unglingurinn úr hinn ættinni. Náði líka að sjá þá nanósekúndu sem lögfræðingur heimilisins sést.

Möbíusarprjónið varð algert fíaskó. Ég horfði aftur á kennslumyndbandið og sá hvaða vitleysu ég hef sennilega gert. Miðað við uppskriftina eins og hún er í prjónabókinni er skiljanlegt að misskilja. Nú ætla ég að fitja aftur upp, í þetta sinn fyrir framan tölvuna, horfandi á myndbandið.

Duglegir geðsjúklingar myndu fara úr náttfötunum og klæða sig í dagföt og fara á fund klukkan 11. Það er spurning hvernig ástandið verður á þessari bloggynju kl. 11 … af reynslu tel ég að hún fari frekar aftur upp í rúm og skjálfi soldið af tilhugsuninni um að hafa enn einn ganginn ekki meikað það á fund … en þetta skýrist væntanlega þegar líður á morguninn.

Ummæli (0) | Óflokkað, Geðheilsa, Daglegt líf